VEFA UNUTULDU, İNSANLIK KOLTUKTA KAYBOLDU

Son yıllarda toplum içinde gözlemlenen bazı davranış değişiklikleri, insan ilişkilerinin samimiyeti ve vefa duygusu üzerine ciddi sorgulamaları beraberinde getiriyor. Birçok kişi, geçmişte daha güçlü olan dostluk, sadakat ve insanlık değerlerinin bugün zayıfladığını açıkça dile getiriyor.

Eskiden insanlar makam sahibi olmadan önce daha mütevazı, daha içten ve daha insan kalabiliyordu. Dostluklar gerçekti, verilen sözler tutulurdu, yapılan iyilik unutulmazdı. İnsanlar koltuğa değil, insanlığa değer verirdi. Ancak bugün gelinen noktada bazı kişilerin güç ve makamla birlikte değiştiği, geçmişte yanında duranları ve verilen emekleri unuttuğu yönünde yaygın bir kanaat oluşmuş durumda.

Toplumda konuşulanlara göre; insanlar hedeflerine ulaşmadan önce “dostum, kardeşim, arkadaşım” diyerek yakınlık gösteriyor, destek istiyor, yanlarında duranları övüyor. Fakat koltuğa oturdukları anda aynı samimiyetin kaybolduğu, geçmişte kendileri için mücadele edenleri görmezden geldikleri ifade ediliyor. Bu durum, özellikle zor zamanlarda siper olan, fedakârlık yapan ve hiçbir karşılık beklemeden destek veren kişilerde derin bir kırgınlık ve hayal kırıklığı oluşturuyor.

Bugün birçok insanın dilinde aynı cümle var: Verilen emekler unutuldu, yapılan fedakârlıklar değersiz kaldı. Oysa insanın gerçek değeri makamla, güçle veya koltukla değil; vefasıyla, sadakatiyle ve zor günlerde sergilediği duruşla ölçülür.

Toplumsal barışın, güvenin ve insanlığın yeniden güçlenmesi için; vefanın hatırlanması, dostluğun korunması ve makamın değil insanlığın yüceltilmesi gerektiği açıkça görülüyor. Çünkü koltuk geçicidir, insanlık kalıcıdır.