“ Her Şey Göründüğü Gibi Değil: Sessiz Çığlıkları HerDuyan Var mı?”
Toplumun görünmeyen yüzünde, sessizce acı çeken, hayata tutunmaya çalışan nice gariban, yetim ve yoksul insan var. Onlar ne sosyal medyada gündem olurlar, ne de bir haber bülteninde yer bulurlar. Kimi zaman bir köy evinde, kimi zaman bir hastane odasında, kimi zaman ise şehrin kalabalığında yalnız başlarına hayatta kalma savaşı verirler.
Bizler çoğu zaman dış görünüşe aldanır, bildiğimizi sanırız. Oysa gerçekler öyle değildir. Hiç bilmeden, tanımadan yargılar,
“Kim ki bu?” diyerek mesafe koyarız. Ama işte tam da burada durup düşünmeliyiz: Ön yargı, insanlık onuruna vurulan en büyük darbedir. Unutmayalım ki; bu dünya fanidir.
Hepimiz bir gün yardıma muhtaç hale gelebiliriz. Bugün görmezden geldiğimiz biri, yarın bizim yerimizde olabilir. Yardım etmek için büyük paralar, büyük projeler gerekmez. Bazen bir selam, bir sıcak yemek ya da kırılmasın diye uzatılan bir el, bir kalbin kurtuluşu olur. Lütfen ön yargılı davranmayalım.
Tanımadan dışlamayalım. Yardımlaşmanın ışığıyla karanlıkları aydınlatalım. Kalpleri kırmadan, umutları soldurmadan, bu dünyanın bir sınav yeri olduğunu unutmayalım. Unutmayın: Herkesin bir hikâyesi vardır. Ve her hikâye, bir insanlık sınavıdır.
