"Azeri Büyüklerimin Vefası Unutulmaz, Sahte Dostların Sessizliği Asla!" "Vefa Zor Günde Belli Olur: Yanımda Olanlara Minnettarım, Olmayanlara Hesabım Var!"

"Zor Günümde Yanımda Olan Gerçek Dostlarımı Unutmam, Olmayanları da Asla Unutmam!" "Dokuz Yıllık Mücadelemde Kim Dost, Kim Seyirci Olduğunu Gördüm!"

Yaklaşık dokuz yıldır ağır sağlık sorunlarıyla mücadele ediyorum. Bu süreçte çoğu zaman evimden çıkamadım; acılarımla, üzüntülerimle ve yalnızlığımla yaşamaya çalıştım.

Bu uzun mücadele boyunca kimin gerçekten dost, kimin sadece çıkarı için yanımda olduğunu açıkça gördüm.

 Arayanı, soranı, mesaj atanı da; sessizce görmezden geleni de unutmadım.

 Özellikle Azeri büyüklerimiz beni hiçbir zaman yalnız bırakmadı.

Azeri büyüklerime maddi ve manevi desteklerini esirgemediler.

 Verdikleri moral ve sahip çıkmaları için her birine gönülden teşekkür ediyor, minnet duyuyorum.

Ancak yıllarca dost bildiğim, siyasette ve bürokraside en zor işlerini çözmek için emek verdiğim bazı kişiler ise en zor günümde ortada olmadılar.

Gelmedikleri gibi bir mazeret bile sunmadılar.

"Falanca vardı, onun için gelmedim", "Filancayı sevmiyorum" gibi bahanelerin arkasına sığındılar. İnsanlık, menfaat bitince bitiyorsa bunun adı dostluk değildir.

En zor gününde bir hastayı yalnız bırakmak vicdanla da ahlakla da bağdaşmaz. Benim için artık maskeler düşmüştür.

 Kalbi taşlaşmış, vicdanı körelmiş insanlarla yol yürümem mümkün değildir.

Bu nedenle hayatımdan çıkardığım kişileri telefonumdan ve arkadaş listemden de sildim. Geç kalmış bir temizlik yaptım.

Onlara son sözüm şudur:

"Benim hastalığımı, derdimi ve varlığımı yok sayanlar şunu iyi bilsin; siz benim ölümüme değer vermiyorsanız, ben de sizin ne dirinizi ne de ölünüzü sayarım.

Herkes kendi yoluna gitsin. Ancak bir daha benim yoluma çıkmayın."

 Bu açıklama bir kırgınlığın değil, yaşanmış gerçeklerin ve vicdan muhasebesinin ifadesidir.